مكانيزم هاي استحكام دهي

مكانيزم هاي استحكام دهي تهيه مواد با استحكام بالا از جمله خواسته هاي صنايع مي باشد كه به خصوص از دهه هاي گذشته مورد توجه متالورژها قرار گرفته است. مكانيزم هاي متعددي روي استحكام مواد اثر مي گذارند كه اغلب آنها باعث توقف نابجايي هاي متحرك مي شوند. ساختار كريستالي فلز عامل تعيين كننده تعداد و نوع سيستم هاي لغزشي، بردار بر گرز نابجايي، تنش اصطكاكي و انرژي نقص چيدن است كه عامل اصلي و تعيين كننده قابليت تحرك نابجايي ها و استحكام و رفتار ماده مي باشند. افزودن عناصر حل شونده به عنصر اصلي حلال و تشكيل محلول جامد، ريز كردن اندازه دانه، افزودن و يا تشكيل فازهاي ثانويه و رسوب سختي، تشكيل ماده مركب يا كمپوزيت و انجام عمليات حرارتي و استحاله فازي از جمله روش هايي براي افزايش استحكام مواد به شمار مي آيند كه در اين فصل مورد بررسي و بحث قرار مي گيرند. 1-7) مقاوم كردن در اثر ريز كردن اندازه دانه ها در يك پلي كريستال هر دانه يك تك كريستال است كه داراي آرايش اتمي مشخص در يك جهت مشخص است. اين دانه ها در حين انجماد به وجود مي آيند. فصل مشترك دانه هاي مجاور با همديگر را مرز دانه ها مي گويند