ميكروساختار مارتنزيتي

ميكروساختار مارتنزيتي سخت ترين ميكروساختاري است كه مي تواند در يك فولاد كربني ساده به وجود آيد. تشكيل ميكروساختار مارتنزيتي در صورتي امكان پذير است كه از دگرگوني آستنيت به مخلوط فريت و سمنتيت در دماهاي بالا جلوگيري شود. در اين فصل ابتدا رابطة سختي و استحكام مارتنزيت با درصد كربن بحث شده و سپس پارامترهايي كه امكان حصوص سختي و استحكام فوق را در يك قطعه فولادي تعيين مي كنند بررسي خواهد شد. اصطلاح سختي پذيري براي توضيح سهولت تشكيل مارتنزيت و همچنين ارتباط بين ابعاد قطعه، آهنگ سرد شدن و تركيب شيميايي فولادها به كار مي رود. در اين فصل، با تأكيد بر روي اصول كلاسيك سختي پذيري كه توسط گراسمن، بين و جاميني بسط داده شده است، كاربرد عملي نتايج حاصل و همچنين تحقيقات ديگري كه اخيراً در رابطه با فن آوري سختي پذيري انجام شده بررسي خواهد شد. سختي و درصد كربن از جمله مهمترين اهداف تشكيل مارتنزيت در فولادها عبارت از سختي زياد، استحكام بالا و مقاومت در برابر خستگي و سايش است. حداكثر سختي در يك فولاد كربني ساده مربوط به ميكروساختار صددرصد مارتنزيتي مي شود. شكل 6-1 نشان مي ده كه براي هر درصد كربن، سختي ساختار مارتنزيتي به مراتب بيشتر از سختي ساختارهاي فريت-پرليت و يا سمنتيت كروي-